Bu romanı okurken yalnızca bir yolculuğa tanık olmayacak; iki kültür arasında kurulan görünmez bir köprünün üzerinde yürüyeceksiniz. Kiraz çiçekleri dökülse de bazı aşklar kalıcıdır. Belki de bu hikâye, Akatay’ın değil; bir rüyanın yolculuğudur. Çünkü bazı geceler vardır ki; insan uyumaz, çağrılır.
Yazar da bir gece çağrıldı. 
Ne Anadolu’daydı ne Japonya’da… 
Ne tamamen uykudaydı ne bütünüyle uyanık. 
Kiraz çiçekleri kar gibi yağıyordu düşüne. Uzak bir tapınağın çanı, yankılanıyordu sanki. Taş ile çiçek konuşuyordu. Ve iki yabancı, birbirini ezelden beri tanıyormuş gibi bakıyordu.
Rüya kısa sürdü. Ama kalpte bıraktığı iz, uyanıklığın gerçeğinden daha derindi.
Bazı hikâyeler yazılmaz; yazdırılır.
Bazı aşklar yaşanmaz; hatırlanır.
Akatay ile Sakura’nın karşılaşması, belki de iki ruhun bu dünyada yeniden kesişmesiydi. Belki bir önceki zamandan kalma bir sözleşme, belki yarım kalmış bir duanın tamamlanışı…
Yazar uyandığında kalbi hâlâ Japonya’daydı. Ellerinde Anadolu’nun toprağı, gözlerinde sakura yaprakları vardı. Ve sustuğu her an, rüya onu yeniden çağırdı.
Dayanamadı. Çünkü bazı rüyalar anlatılmadığında eksik kalır. Bazı hikâyeler yazılmadığında, yazarı tamamlanmaz. Bu roman işte o tamamlanma hâlidir. Rüyanın ete kemiğe bürünmesi, aşkın kültürleri aşarak kendine vatan bulmasıdır.
Bu roman bir düşten doğdu. Ama unutmayın, bazı düşler, hakikatin en saf hâlidir. Eğer bir gün siz de içinizde açıklayamadığınız bir çağrı duyarsanız, yola çıkmaktan korkmayın. Çünkü bazı yollar haritada değil, kalpte başlar. 
Ve bazı aşklar…
Tanrı’nın rüyaya fısıldadığı sırdır.
Hayat Özlem Kayalı